Maak kennis met ons team!

Ons motto is “Groeien doen we samen”. Dat betekent dat wij samenwerking heel belangrijk vinden voor iedereen op school, dus voor leerlingen, ouders en leerkrachten. Het onderwijs op onze school is erop gericht dat de kinderen zich zo goed mogelijk kunnen ontwikkelen in een prettige en vertrouwde omgeving. Daarom stellen wij ons hier graag aan u voor.

Eveline Rooimans

Directeur

Ik vind het belangrijk te luisteren naar kinderen. Het resultaat is, dat ik weet, dat ik een betere leerkracht geworden ben, door kinderen te erkennen dat ze hun eigen gelijk mogen hebben.

 Wat ik wilde worden….

Elke dag sta ik op met de overtuiging het verschil te maken. Het verschil voor een kind op mijn school, voor mijzelf of voor een ieder die ik tegenkom. Ik wist als klein meisje al dat ik juf wilde worden. Huppelend naar school en huppelend naar huis is waar ik voor sta. Ik weet dat dit niet elke dag zal lukken. Dat maakt mijn inzet niet minder.

Waarom….

In mijn leven heb ik vele leraren gekend: van mijn ouders heb ik geleerd niet te oordelen, van mijn oma heb ik geleerd altijd nieuwsgierig te blijven en van mijn eigen kind heb ik geleerd te leren vertrouwen dat het goed komt en is zoals het is.

Daarom….

Kinderen die uit durven te spreken waar ze behoefte aan hebben, die zichzelf durven te zijn, die niet “vanzelf” gaan op school en in de maatschappij, die kinderen wakkeren bij mij altijd het vuur aan om het verschil te willen blijven maken. Ooit had ik een jongen in de klas die tegen me zei, dat zijn hersens in slaap zouden vallen, als ik nog lang op deze manier les bleef geven.

Hij heeft ervoor gezorgd dat ik anders ben gaan kijken naar kinderen met een ontwikkelingsvoorsprong. Hij heeft hierin voor mij het verschil gemaakt en ik weet zeker, dankzij hem, dat ik dat voor meer kinderen heb kunnen doen. Mijn motto is dan ook geworden: Eerst begrijpen en dan begrepen worden.

Als je jezelf durft open te stellen, ook met je onzekerheden en je fouten, naar zowel de leerlingen als de ouders, is er heel veel te bereiken.

 Wat ik wilde worden….

Als klein meisje van 8  wist ik al wat ik wilde worden: schooljuffrouw! Ik was de juf en mijn poppen waren de leerlingen. En nog steeds, meer dan 50 jaar verder,  vind ik dit het mooiste beroep van de wereld, het gaat nooit vervelen.

Na de opleiding in 1980 ging ik meteen werken in Schiedam, ik kreeg een klas 2 (nu groep 4) met 35 leerlingen. Van een leerlingvolgsysteem was toen nog geen sprake, van enige begeleiding had niemand van gehoord. Ik kreeg een stapel boeken voor m’n neus en begon. Wat heb ik daar veel geleerd en wat een plezier hadden we met elkaar. Een hele woensdagmiddag besteedde ik aan het maken van een krijtbordtekening, uren was ik in de bibliotheek om boeken te zoeken en leuke lessen te maken. Een uurtje rekenen of taal minder en dan in de plaats veel handenarbeid of tekenen, niemand maakte zich er druk over. Gelukkig zijn de tijden veranderd en worden de leerlingen nu goed gevolgd, alles wordt bijgehouden in volgsystemen en meteen kan er worden ingegrepen waar nodig. Computers, digiborden en mooie handleidingen maken het leven gemakkelijker voor leerkrachten. Maar heel soms verlang ik terug naar mijn krijtbordtekening en de dag dat mijn collega het bord ervan af schroefde en er voor in de plaats een leeg bord ophing…..

 Waarom…

Het werken op een kleine school is mij niet vreemd, eerder werkte ik ook op een kleine school namelijk de Hooistoof in Strijensas. Daar werd ik meteen in het diepe gegooid. Ik kreeg een groep 6,7,8 , waar het jaar daarvoor verschillende leerkrachten al heel snel waren afgehaakt.

Maar dankzij de hulp van de ouders  en het doorzettingsvermogen van mij heb ik daar vele mooie jaren gehad. Vanaf 2014 ben ik werkzaam op de Gouwaert. Het  is een kleine dorpsschool waar ik me erg thuis voel. Drie jaar lang heb je dezelfde leerlingen in de klas en zo leer je ze goed kennen. Samen met de ouders zijn we erg betrokken met de leerlingen. Je ziet hier de leerlingen groeien van 4 tot en met 12 jaar. Er is een grote verbondenheid met elkaar.

Daarom…..

Ik hoop dan ook om hier tot mijn pensioen te blijven werken.

Ina van der Duin

Leerkracht

Inge Schellekens

Leerkracht

Ik heb gemerkt dat ik, door mij kwetsbaar op te stellen, sommige leerlingen kan openen en zichzelf kan laten zijn. Want, zeg nou zelf….. is dat niet het belangrijkste?

 Wat ik wilde worden….

Van kleins af aan wilde ik eigenlijk altijd tandarts worden en zeker niet mijn vader achterna (die leraar was in het basisonderwijs). Ik koos dan ook de richting op school die ik daarvoor nodig had, al waren dit de vakken die mij totaal niet lagen. Ik moest dan ook knokken om met een herkansing mijn eindexamen te halen. Dit allemaal met behulp van één docent, die mij erdoorheen gesleept heeft.

Eenmaal op de opleiding tandheelkunde bleek ik totaal niet op mijn plek en ik viel in een diep gat. Mijn ouders en vrienden hebben me hieruit geholpen en ik krabbelde langzaam op. Ik stopte met tandheelkunde en bedacht dat ik wel wat binnen de medische wereld moest zoeken en zo begon ik vol goede moed aan de opleiding optometrie. Dit bleek totaal geen succes en binnen twee jaar zat ik weer thuis met alleen mijn VWO-diploma.

Waarom….

Ik ging eens goed nadenken wie er allemaal het verschil hadden gemaakt in mijn leven. Eén van die personen was mijn docent op de middelbare school. Zou ik dan toch op die manier ook het verschil kunnen maken? Zou ik dan toch de PABO moeten gaan doen? Nou vooruit….

En wat een goede keus! Ik voelde me gelijk thuis en heb in één ruk met veel plezier en liefde in mijn hart deze opleiding afgemaakt.. En hier ben ik dan….. op de Gouwaert. In mijn korte lerarencarrière heb ik al een paar mooie dingen mee mogen maken. Ik heb ook al veel mogen leren”.

Daarom….

Nu hoop ik het verschil te kunnen maken voor kinderen die ergens mee zitten, groot of klein, op leergebied of op emotioneel vlak.

Ik vind het een uitdaging om elk kind, ongeacht zijn of haar achtergrond, leer- of gedragsproblemen op een goede manier te begeleiden. Ieder kind heeft recht op een leerkracht die in hem of haar gelooft!

 

Wat ik wilde worden…..

Ik heb altijd gezegd dat ik iets met dieren of met kinderen wilde doen. Wat precies wist ik niet, maar het moest zeker geen kantoorbaan worden. Samen met mijn vriendin ging ik vaak helpen na schooltijd bij haar moeders peuterspeelzaal. Daar is het idee ontstaan om samen naar de KLOS te gaan, dat was in die tijd nog een speciale vierjarige opleiding voor kleuterleidsters.

Waarom…

Ik begon als een onzekere stagiaire, maar gaande weg voelde ik mij steeds zekerder worden en merkte ik dat de kinderen zich openstelden voor mij. Dit gaf mij zelfvertrouwen en daardoor durfde ik ook meer te geven van mezelf. Hierdoor ontstaat er snel een sfeer van veiligheid en vertrouwen. Dit is ook wat ik echt op nummer één vind staan. Zonder een gevoel van veiligheid en vertrouwen kan een kind zich niet goed ontwikkelen.

Na het halen van mijn diploma ben ik begonnen met invalwerk in Rotterdam. Na anderhalf jaar invallen door heel Rotterdam kreeg ik een baan in Spijkenisse. Ik heb hier 16 jaar gewerkt en veel geleerd. Niet alleen in de kleuterklassen, maar ook in de groepen 3, 4 en 5. Zo kreeg ik ook meer inzicht in wat er van de kinderen wordt verwacht na de kleuterklas. Na 16 jaar met veel plezier gewerkt te hebben in Spijkenisse was ik toe aan een nieuwe uitdaging. Mijn dochter zat op De Gouwaert in de kleuterklas en het toeval wilde dat de kleuterjuf ging stoppen op deze school. Ze vroeg of het niks voor mij was. Ik ben er meteen op ingegaan omdat het werken op een kleine school mij erg leuk leek. Ik kreeg de baan en werk er na 18 jaar nog steeds met heel veel plezier.

Daarom….

Het werken met jonge kinderen verveelt geen moment! Op deze jonge leeftijd zijn kinderen nog zo open en leven in een magische wereld. Het is geweldig dat ik hier elke dag deel van mag uit maken en deze kleine wezentjes na twee jaar de “grote” mensenwereld in mag sturen met een goede basis. Daarom doe ik dit werk al meer dan 30 jaar met heel veel plezier en zou ik ook niks anders willen doen!

Jolanda Bakker

Leerkracht

Joy Broersen

Leerkracht

Mijn naam is Joy, wat in het Engels vreugde en blijdschap betekent. Een naam die ik trots aan mensen vertel, en die ik elke dag eer probeer aan te doen. Joy haal ik elke dag uit simpele dingen. Voetballen met mijn team, bezig zijn met mijn paarden, kletsen en leuke dingen doen met vrienden. En toch, waar ik het meeste vreugde uithaal, zijn de glunderende gezichtjes van de kinderen die ’s ochtends de school binnen komen lopen. De puurheid die zij met zich mee brengen.

Een leerkracht brengt een kind veel bij, maar sommige vergeten soms hoeveel wij van de kinderen leren.

“Juf, als je leert van je fouten, dan moet je er toch heel veel maken?”

Dit benoemt eigenlijk ook de gelijk de reden waarom ik in het onderwijs ben begonnen. De vreugde die ik vanaf kleins af aan al haalde uit het zijn met kinderen. Kinderen helpen, oppassen en een rol proberen te spelen in hun leven. Zelf heb ik een onwijs toffe ervaring aan de basisschooltijd. Ook ben ik me er erg van bewust dat dit voor velen niet zo is. Mijn ambitie in het leven is om dit voor zover het in mijn kunnen ligt, dit voor velen te veranderen. Na 3 jaar de opleiding onderwijsassistent te hebben gedaan en nu twee jaar in het onderwijs werkzaam te zijn, heb ik de keuze gemaakt om aan de opleiding Pabo te gaan beginnen. Ik hoop tijdens en na mijn opleiding nog veel voor de Gouwaert te kunnen betekenen. Het is een school waarbij ‘klein maar fijn’ naar mijn mening ontzettend goed past. De betrokkenheid, het persoonlijke en het vertrouwen wat wij hebben in de school is iets waarop wij trots mogen zijn.

Elk individu heeft een eigen prachtig karakter, eigen kwaliteiten en manier van handelen. Om kinderen te kunnen begrijpen moeten wij ze eerst snappen. En ík denk dat dat onze grootste uitdaging als onderwijzers is, want hoe fijn is het als we gezien en begrepen worden?

Een goede leerkracht kijkt niet naar wat een leerling niét kan en wat de zwakke punten zijn van deze leerling. Nee, een goede leerkracht focust zich op de sterke punten van een leerling en kijkt in samenwerking met de omgeving naar de mogelijkheden en het maximaal haalbare voor dit individu. Niet iedere leerling hoeft dezelfde doelen te behalen, als er maar vooruitgang is en het kind lekker in zijn of haar vel zit.

Wat ik wilde worden….

Als je aan mijn ouders zou vragen wat ik altijd al wilde worden, zullen zij zonder twijfel uitspreken dat ik mijn hele leven al juf wilde worden. Wij gingen vroeger veel naar campings en ik was hier ieder jaar weer opnieuw het entertainmentteam. Al op jonge leeftijd nam ik de nog jongere kinderen op sleeptouw en ondernamen we samen activiteiten op de camping die ik zelf verzonnen had. Tevens was ik in die tijd eeuwig bij mijn buurjongen en buurmeisje te vinden die vijf jaar jonger waren dan ik. Toen ik wat ouder werd, merkte ik niet alleen dat het lesgeven mij enorm aansprak, maar dat ik ook heel graag wat wilde betekenen voor kinderen bij wie de ontwikkeling of opvoeding anders verloopt.

Waarom….

Bovenstaand gevoel is ontstaan nadat ik, door veel verhalen gelezen te hebben en veel documentaires gekeken te hebben over mensen die iets hadden meegemaakt in hun jeugd, besefte dat het zo belangrijk is dat kinderen een onbezorgde en gelukkige jeugd doormaken. Ik besefte door deze verhalen en documentaires extra goed dat de gebeurtenissen in de jonge jaren iemand enorm vormen tijdens de latere jaren. Tijdens een studiekeuzebeurs kwam ik erachter dat de academische PABO bestond. Deze studie bestond toen nog niet zo lang en ik had er verder nog niet over gehoord. Na de uitleg van de academische PABO was het voor mij gelijk duidelijk: Ik ga de academische PABO doen! Dit was in mijn derde jaar van het VWO.

Tijdens mijn stages van de pabo merkte ik weer dat mijn aandacht voornamelijk trok naar de kinderen met bijzondere onderwijs- en begeleidingsbehoeften. Zij wekten mijn interesse en ze riepen vragen bij me op. Wat is de onderliggende oorzaak van de problematieken en hoe kunnen we daar met elkaar op een goede manier mee omgaan? Voor hen wil ik het verschil proberen te maken op weg naar een gelukkige toekomst. Inmiddels heb ik na vijf jaar academische pabo mijn pabo-diploma gehaald, maar ook mijn master Orthopedagogiek. Ik ben van mening dat dit een enorme waardevolle combinatie is en ik vind dat ik nog steeds de allerleukste studie heb gedaan die er bestaat.’’

Daarom….

Als leerkracht kun je zoveel betekenen voor een kind. Ik wil die leerkracht zijn die mensen zich 40 jaar later nog herinneren.

Lieke Oversier

Leerkracht

Natasja Snikkers

Intern begeleider

Ik vind het belangrijk dat ik alle kinderen intern kan ondersteunen en betrokken ben bij hun persoonlijke groei.

 

Wat ik wilde worden….

Ik wilde als klein meisje al juf worden. Na de middelbare school heb ik dan ook meteen voor de Pabo-opleiding gekozen. Wat was ik ontzettend trots om juf genoemd te worden, na het behalen van mijn diploma! Na zo’n tien jaar voor de klas te hebben gestaan, ben ik opleidingen gaan volgen om gedragsspecialist en intern begeleider te worden. In mijn huidige werk als intern begeleider ben ik dan ook erg blij met die ervaring voor de klas. Ik kan me daardoor goed verplaatsen in de leerkrachten die ik ondersteun.

Waarom….

Ik heb een lange tijd in Rotterdam gewerkt als leerkracht en intern begeleider. Dit is mijn eerste jaar op de Gouwaert en ik ben trots dat ik deel mag zijn van zo’n fijne school in de gemeente waar ik ook woon. Het werken op een kleine school zorgt ervoor dat we veel gezamenlijk doen en een goede samenwerking hebben. Hoe fijn is het dat we alle leerlingen kennen en ze echt zien! Ik zie het als mijn taak om ervoor te zorgen dat alle kinderen de begeleiding krijgen die ze verdienen.

Daarom….

Hoop ik nog vele jaren op de Gouwaert te werken en samen te groeien!